Piekielna Dolina, tak po przetłumaczeniu z niemieckiego brzmi nazwa regionu położonego we wschodniej Austrii, niecałe 100 kilometrów na południe od Wiednia.
Hollental to właściwie dwa pasma górskie: Rax i Schneeberg leżące po dwu stronach głęboko wciętej doliny, której dnem płynie górska rzeczka Schwarza.
Region był mekką wspinaczy wiedeńskich, którzy na przełomie XIX i XX wieku wytyczyli pierwsze drogi.
Najbardziej znane współcześnie klasyki to: Akademikersteig z 1900 roku o trudnościach II/400 metrów na ścianie Vordere Loswand,
Malersteig z 1901 roku o trudnościach III/400 metrów na ścianie szczytu Prein,
czy Wiener Neustädter Steig z 1902 roku o trudnościach IV/400 metrów na ścianie Hintere Loswand.
Na wapiennych turniach poprowadzone są drogi mające wysokość od 120 do 520 metrów, czyli dłuższe niż w Polskich Tatrach.
W sektorach niżej położonych wspinanie ma charakter leśny, w ścianie jest sporo pojedyńczych drzew, czasami ułatwiających wspinanie,
a momentami wręcz przeciwnie. Podejścia i zejścia nastręczają zdecydowanie mniej problemów niż w Tatrach, chociaż niektóre nie są proste orientacyjnie.
Należy pamiętać, że Hollental to Alpy wschodnie i na drogi wielowyciągowe, jak to w górach, zaleca się poranne wychodzenie,
aby przed popołudniową burzą wrócić ze wspinania.
W Hollentalu większość wspinaczy śpi na darmowym parkingu w Kaiserbrun, gdzie jest wc i ciepła woda w umywalkach.
Alternatywą jest pobliskie schronisko Weichtalhaus. Najbliższy sklep znajduje się w miejscowości Reichenau,
a w Glognitz jest jedyny w okolicy sklep wspinaczkowy, gdzie kupić można przewodnik wspinaczkowy po Hollental.
Hollental jest świetnym miejscem, by sprawdzić się w różnych formach wspinania.
Występują tu wszystkie formacje skalne, jakie tylko sobie zażyczymy: płyty, rysy, filary, kominy, zacięcia i okapy.
Oprócz okapów, wszystkie wymienione formacje można znaleźć w różnej skali trudności. W dużej ilości występują ucha skalne.
Na starszych drogach stałymi punktami asekuracyjnymi są haki, ale na większości dróg standardem są ringi.
Niektóre drogi są podpisane, co ułatwia orientację. Z niektórych dróg można zjeżdżać, ale z większości trzeba schodzić.
Warto wziąć podejściowe buty. Zejścia to często strome ścieżki i odcinki via ferrat. Skała ma doskonałe tarcie.
Robert Remisz
Lipiec 2011 roku - Gross Hollental.
Przeprowadzamy rekonesans pod interesującymi nas ścianami w Hollental.
Wspinamy się na ścianie Vordere Stadlwand, pierwszy wyciąg piątkowej drogi Peternpfad.
Kolejna piątka plus jaką zrobiliśmy to droga Fensterlplatte.
Schronisko Weichtalhaus.
Górne ściany Stadlwand.
Start kolejnej piątkowej drogi Richterweg, główna ściana Stadlwand.
Richterweg to piękna droga o typowo górskim charakterze.
Wyjście z drogi.
Linia drogi Richterweg prowadzi ostrzem grani, widziana ze żlebu zejściowego.
Droga zejściowa.